ادبیات

واژه، ابزار ِنوشتن است و نوشتن، ابزار ِادبیات.
جان ِ ادبیات اما،آزادی ست.
آزادی ِ خیالی که بند ِ باید ِ هیچ فرمایشی نمیشود ،خیالی که جولان میدهد بر فراز ِجهانی که هنوز از عدم بیرون نیامده است،که قرار است از پس ِ درد ِ واژه ها و جنون ِ نوشتن،زاده شود.
جهانی که در عزلت ِنویسنده،واژه به واژه،تصویر به تصویر،شکل میگیرد تا سرزمین ِ بی مرز ِ مکتوبی شود برای اهلش،اهلی که فارغ از خط کشی ِمرزها و سو ٕتفاهم ِ زبان ها و هزار رنگ ِ سیاست ها، دنبال ِجان پناه است،جان پناه ِ خیال.
ادبیات گرچه، گاه انعکاس ِ آینه وار ِواقعیت ِگزنده ی بیرون است اما می‌کوشد تا خراش بیندازد بر تن ِاین آینه، تلنگری زند بر اندیشه، شاید حقیقت ِتلخ ِ« آنچه هست» را تبدیل کند به رسالت ِ « آنچه خوش تر است باشد».
آنکه می نویسد، همراه ِ تمام جهان می نویسد،نه به تنهایی.